شعر معلم

مرا معلم من درس آ د میت داد                                      محبت است دگر آنچه از او دارم یاد

خوشم زخاطره هایی که یا د گار از اوست                 که خاطر من از این خاطرات گردد شاد

مرا معلم من چون خدا، جان بخشید                چه هدیه ای  است گرانمایه ،  بخشش استاد

برای روشنی ما، چون شمع محفل  سوخت                 نها د شعله جان عزیز در ره باد

مربیان  بشر رهبران دورانند                                        زما درود فراوان نثار  آنان بااد

از این ملائکه عقل کومد د جویید                                   شوید از کف اهریمنان  جهل آزاد

                                   الا که آدم وعالم خراب از جهلند

                                  به دست علم کنید این خرابها آزاد

حضرت زهرا (س)

ما را كجا بكوي تو ممكن شود وصول

                                                كانجا خيال را نبود قدرت نزول

طول زمان هواي تو از سر بدر نبرد

                                                كاصلي بود محبت والاصل لا يزول

چشم اميد نيست بهيچ آستان مرا

                                                     الا به آستانه فرخنده بتول

ام الائمه  النقبا بانوي جزا

                                           نورالهدي حبيبه حق بضعة الرسول

زهرا كه زامر حق پي تعظيم شأن او

                                          در شب نموده زهره بكاخ علي نزول

صديقه آنكه كرد پي كسب عزوجاه

                                           روح الامين زروز ازل خدمتش قبول